«حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی»
گاهی مراجع از رنجی می‌گوید که درمانگر نیز با آن به درد می‌آید. همدلی، لازمه‌ی رابطه‌ی درمانی است؛ اما همدلی به معنای غرق‌شدن در رنج دیگری نیست.
اگر درمانگر نتواند برای همدلی مرزی منعطف حفظ کند، ممکن است به‌تدریج از جایگاه مشاهده‌گرِ آگاه، به جایگاه همراه درمانده منتقل شود.
یادداشت‌هایی از دکتر پیمان دوستی
در آن لحظه، درمانگر دیگر فقط رنج مراجع را نمی‌بیند؛ بلکه درون همان رنج زندگی می‌کند.
شاید به همین دلیل است که شفقت، از همدلی به‌تنهایی فراتر می‌رود. شفقت، توانایی نزدیک‌ماندن به درد است، بدون آنکه در آن غرق شویم.
شاید یکی از مسئولیت‌های اخلاقی درمانگر، مراقبت از کیفیت حضور خودش باشد؛ زیرا درمانگری که تماماً در رنج مراجع حل شده است، دیگر نمی‌تواند به اندازه کافی به رشد او کمک کند.
شاید پرسش این باشد: آیا اکنون در کنار رنج مراجع ایستاده‌ام، یا درون آن گرفتار شده‌ام؟
