گاهی دشوارترین بخش جلسه، شنیدن رنج مراجع نیست؛ آن چیزی است که درون خودِ درمانگر فعالشده است. مراجع از طردشدن میگوید، و در درون درمانگر خاطرهای بیدار میشود. از خشم میگوید، و تنش در بدن درمانگر بالا میرود.
یادداشتهایی از دکتر پیمان دوستی
در این لحظهها، دو روایت همزمان در اتاق حضور دارند: روایت مراجع، و روایت خاموش درمانگر. خطر آنجاست که روایت دوم (روایت خاموش درمانگر)، بیآنکه دیده شود، هدایت جلسه را به دست بگیرد.
خودآگاهی حرفهای فقط دانستن تکنیکها نیست؛ توانایی دیدن این است که اکنون چه چیزی در من فعال شده و آیا مداخلهام پاسخی به نیاز مراجع است یا پاسخی به تاریخچهی حلنشدهی خودم.
شاید پرسش ضروری این باشد: در این لحظه، چه چیزی در من میخواهد صحبت کند؟
