گاهی پیشرفت درمان، شبیه عقبگرد به نظر میرسد. مراجعی که هفتهها با ثباتتر بوده، ناگهان به نقطهی آشنای قبلی بازمیگردد. الگویی که تصور میکردیم کمرنگ شده، دوباره پررنگ میشود. در این لحظهها، درمانگر ممکن است وسوسه شود مسیر را اصلاح کند؛ تکنیک جدیدی اضافه کند، چارچوب را سفتتر کند، یا با جدیت بیشتری «کار» کند.
یادداشتهایی از دکتر پیمان دوستی
اما شاید آنچه رخ داده، شکست نیست؛ بخشی از فرایند تثبیت است. تغییر عمیق، خطی و منظم پیش نمیرود. نوسان دارد، بازگشت دارد، و گاهی نیاز دارد دوباره دیده شود.
اگر هر بازگشتی را نشانهی ناکارآمدی بدانیم، نه به فرایند اعتماد کردهایم، و نه به ظرفیت انسان برای یادگیری تدریجی.
شاید پرسش حرفهای این باشد: آیا میتوانم نوسانهای درمان را، بخشی از رشد بدانم، نه نشانهی خطا؟
